ben senin aşkının ilk durağıyım

Ödünç sevgilim; seni sana iade ediyorum, kullanım süren çoktan geçti ama bakma ben seni sevdiğimden idare ediyorum.



Sen gittin ya, ben varım şimdilerde bana kalan tüm içimdeki fırtınalarla... Yağmurlar yağdı yüreğime sen gittiğinde, gururum tuttu beni de engel olamadım bu gidişine... Senin gidişinle yetim kaldı bu yürek, kıymetini bilemedim.Kocaman bir boşluk var içimde dolmak bilmeyen şimdilerde... Manasız sensizliklere dalıyorum ve öylece kala kalıyorum. Hep uyumalıyım, aynı zaman da kaybolmalıyım. Hani kim giderse gitsin yanımdan, sen gitmezdin ya ne oldu, o sözleri yere mi attın?... Gittin ve lanet olasıca benim için bu satırlarla hece hece bittin... Tamam yalan söyledim, sözlerini,gülüşlerini ve bana bakan gözlerini bir türlü kafamdan silemedim. Buğulu camlara aşkı yazdım be sevgili, zaten bana göre de senin adın "aşk"dı ya neyse.. Tam adını koyduğum an ilişkimizin, bitmedi mi? söylesene... Bizim aşkımız kelebeklerin ömründen bile daha kısa sürdü... Ama doğru ya ayrılığın gölgesi düşmüştü üzerimize ve ayrılık defterine imzalarımızı atmıştık bir kere... Ah sevdiğim, bu ayrılığın en çok da kırıntıları battı bu yetim yüreğime...



Ben senin aşkının ilk durağıyım; zamanlı ve zamansız geçtin önümden... Çoğu kez başkalarını misafir ettim yüreğimde seni beklerken... Bazen üşüdüm, bazen de kavruldum yok oluş zamanlarımda... Hala aynı yerde senin aşkının ilk durağıyım, şimdiler de ne gelen belli, ne de giden... Defalarca kandırdım kendimi; "beklediğim beklemeye değerse beklerim" diye, gelmeyeceğini bile bile... Dedim ya sevdiğim, ben senin aşkının ilk durağıyım...

Sen gittin ya, ben varım şimdilerde bana kalan tüm içimdeki fırtınalarla... Yağmurlar yağdı yüreğime sen gittiğinde, gururum tuttu beni de engel olamadım bu gidişine...